All Posts

Τι συμβαίνει όταν οι ρόλοι που έχτισαν την επαγγελματική μας ταυτότητα αρχίζουν να περιορίζουν τις επιλογές μας; Και πώς μπορεί το coaching να μας βοηθήσει να αναγνωρίσουμε τι εξακολουθεί να μας εκφράζει; Στις συνεδρίες coaching υπάρχει συχνά μια στιγμή που μοιάζει σχεδόν ίδια. Η συζήτηση μπορεί να ξεκινήσει από ένα απολύτως πρακτικό θέμα: μια δύσκολη επαγγελματική απόφαση, ένα δίλημμα καριέρας, ένα όριο που δεν μπαίνει ή μια κούραση που επιμένει. Και κάπου μέσα στη συζήτηση

What happens when the roles that shaped our professional identity begin to limit our choices? And how can coaching help us recognise what still genuinely reflects who we are? There is a moment that often comes up in coaching conversations. The conversation may begin with something entirely practical: a difficult decision, a career dilemma, a boundary that feels hard to set, or a sense of exhaustion that simply won't go away. And somewhere along the way, something deeper begin

Πρόσφατα στο Upfr( *)nt initiative παρακολούθησα μια συζήτηση γύρω από τη Gen Z, την εργασία και την ψυχική υγεία στον εργασιακό χώρο. Ανάμεσα σε πολλές ενδιαφέρουσες ιδέες, μία φράση μου έμεινε ιδιαίτερα: Το νόημα δεν επιβάλλεται. Συγκατασκευάζεται. Σκέφτηκα πόσο διαφορετικά ακούγεται αυτή η φράση από τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμασταν για χρόνια την επαγγελματική επιτυχία. Για μεγάλο μέρος της επαγγελματικής μας ζωής, οι δείκτες της επιτυχίας ήταν σχετικά ξεκάθαροι.

I attended a panel recently on Gen Z, work, and mental wellbeing at the Upfr( *)nt initiative 2026. Among many interesting insights, one idea stayed with me: Meaning cannot be imposed. It is co-created. For a long time, professional success was measured by relatively clear markers:a promotion,a better title,a higher salary. Today, I notice something shifting. More and more people — and not only younger generations — are looking for a deeper connection to their work. Not simpl

Δεν μοιάζουν όλες οι γενναίες αποφάσεις γενναίες όταν τις βλέπουμε από έξω. Μερικές φορές μοιάζουν με δισταγμό, με καθυστέρηση. Με το να δίνεις περισσότερο χρόνο σε ένα δύσκολο ερώτημα αντί να βιαστείς να βρεις ανακούφιση σε μια γρήγορη απάντηση. Με το να παραδέχεσαι ότι ενώ κάτι βγάζει απόλυτο νόημα στα χαρτιά — δε σου ταιριάζει. Εκεί βρίσκονται πολλές από τις σημαντικές αποφάσεις της ζωής μας: κάπου ανάμεσα στη λογική και το ένστικτο, ανάμεσα σε αυτό που φαίνεται λογικό και

Not all courageous decisions look brave from the outside. Sometimes they look like hesitation. Like staying with a difficult question a little longer instead of rushing toward relief. Like admitting that something makes perfect sense on paper—and still doesn't feel right. This is where many important decisions live: somewhere between logic and instinct, between what seems reasonable and what feels true. We're often taught to choose one over the other. Be rational. Follow your

Όταν μιλάμε για επαγγελματικές μεταβάσεις, συνήθως εστιάζουμε στα ορατά ορόσημα: την απόφαση να αλλάξουμε κατεύθυνση, τον νέο ρόλο, τους πρώτους πελάτες, το νέο ξεκίνημα. Όμως αυτά τα ορόσημα σπάνια λένε ολόκληρη την ιστορία. Τον τελευταίο χρόνο χτίζω την επαγγελματική μου δραστηριότητα ως coach παράλληλα με την εργασία μου στον χώρο του πολιτισμού. Κοιτάζοντας πίσω, υπάρχουν απτά σημάδια προόδου: πελάτες που με εμπιστεύτηκαν, εργαστήρια που υλοποιήθηκαν, συνεργασίες με εταιρ

When we talk about career transitions, we often focus on the visible milestones: the decision to change direction, the new role, the first clients, the successful launch. But those milestones rarely tell the whole story. Over the past year, I have been building my coaching practice alongside my work in the cultural sector. Looking back, there are tangible signs of progress: clients, workshops, corporate facilitation opportunities, and the steady momentum that comes from consi

The holidays end. Routines return. And almost without thinking, we rush back in. Back to full calendars and long lists. Back to that familiar hum of urgency, the quiet conviction that everything needs attention — preferably now, ideally yesterday. But this moment, this brief space between rest and momentum, matters more than we realise. Because how we re-enter often shapes everything that follows. I've watched this pattern repeat itself — in my own life, in the lives of my cl

The stories we tell ourselves shape what we believe is possible. We all carry stories about who we are. Some are empowering — they remind us of our resilience, our ability to learn, to grow, to start again. Others, though, are quieter and more persistent. They whisper doubts, reinforce old patterns, and subtly limit what we allow ourselves to reach for. For years, I didn’t notice how often these inner stories were running the show.I’d catch myself thinking, “I’m not ready for

What if you designed your life around what you’re good at? For a long time, I didn’t pay much attention to my strengths . Like many people, I focused on what I should improve — the gaps, the weaknesses, the skills I thought I needed to “round out.” I saw strengths as something obvious and fixed , not as forces that could actively shape my life . That changed when I started to sense it was time for a career shift . I loved my years in the museum world , but I found myself lon

When you know what matters most, you know where to go. You can have the career, the recognition, the achievements—and still feel something is missing. On paper, everything looks right. But inside, there ’s a quiet restlessness. A sense that the effort doesn’t add up to real fulfillment. I’ve been there. Some years ago, at a major crossroad, I made what I thought was the right decision—the one that looked good on paper. It ticked all the boxes, made sense to those around me, a

Rediscovering what energizes us through moments of awe and connection I’ve just returned from a four-day business trip for my museum role...

Simple practices to cut through the noise and reconnect with what truly matters As summer fades and September brings with it the energy...

“How did you find the courage — and the time — to start a whole new career, while still working in the cultural sector? And how do the...