Η Ήσυχη Δύναμη του Νοήματος

Πρόσφατα στο Upfr( *)nt initiative παρακολούθησα μια συζήτηση γύρω από τη Gen Z, την εργασία και την ψυχική υγεία στον εργασιακό χώρο. Ανάμεσα σε πολλές ενδιαφέρουσες ιδέες, μία φράση μου έμεινε ιδιαίτερα:

Το νόημα δεν επιβάλλεται. Συγκατασκευάζεται.

Σκέφτηκα πόσο διαφορετικά ακούγεται αυτή η φράση από τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμασταν για χρόνια την επαγγελματική επιτυχία. Για μεγάλο μέρος της επαγγελματικής μας ζωής, οι δείκτες της επιτυχίας ήταν σχετικά ξεκάθαροι. Μια προαγωγή. Ένας καλύτερος τίτλος. Ένας μεγαλύτερος μισθός. Η ανάληψη περισσότερων ευθυνών. Και φυσικά, τίποτα από αυτά δεν έχει πάψει να είναι σημαντικό.

Ωστόσο, παρατηρώ όλο και συχνότερα μια διαφορετική αναζήτηση. Όχι μόνο στους νεότερους ανθρώπους, αλλά και σε έμπειρους επαγγελματίες που βρίσκονται στη μέση της καριέρας τους. Άνθρωποι που έχουν κατακτήσει στόχους που κάποτε ονειρεύονταν, αλλά παρ' όλα αυτά αισθάνονται ότι κάτι λείπει. Όχι επειδή απέτυχαν.

Αλλά επειδή η επιτυχία που κυνηγούσαν δεν τους εκφράζει πλέον με τον ίδιο τρόπο.

Στη δουλειά μου ως coach, οι σημαντικότερες μεταβάσεις σπάνια ξεκινούν από μια επιθυμία για περισσότερα χρήματα ή για μια καλύτερη θέση. Συνήθως ξεκινούν με μια πιο ήσυχη ερώτηση: "Έχει ακόμα νόημα αυτό που κάνω;" Πίσω από αυτή την ερώτηση κρύβονται πολλές άλλες. "Με εκφράζει ακόμη αυτός ο ρόλος;", "Μαθαίνω και εξελίσσομαι;", "Συνεισφέρω σε κάτι που θεωρώ σημαντικό;", "Μπορώ να είμαι καλά ενώ το κάνω;"

Αυτές οι ερωτήσεις δεν αφορούν μόνο την εργασία. Αφορούν την ταυτότητά μας. Γιατί η δουλειά δεν είναι απλώς ένας τρόπος βιοπορισμού. Είναι ένας από τους βασικούς τρόπους με τους οποίους εκφράζουμε τις αξίες μας, τις ικανότητές μας και την επιθυμία μας να συμβάλουμε σε κάτι μεγαλύτερο από εμάς.

Ίσως γι' αυτό οι επαγγελματικές μεταβάσεις είναι τόσο απαιτητικές. Δεν μας καλούν μόνο να πάρουμε αποφάσεις. Μας καλούν να επαναπροσδιορίσουμε το νόημα που δίνουμε στην εργασία μας και, συχνά, στον ίδιο μας τον εαυτό.

Τα τελευταία χρόνια γίνεται μεγάλη συζήτηση γύρω από το work-life balance. Προσωπικά αναρωτιέμαι αν το ζητούμενο είναι κάτι βαθύτερο. Ίσως η πραγματική ισορροπία να μην αφορά απλώς τη σωστή κατανομή του χρόνου ανάμεσα στη δουλειά και τη ζωή. Ίσως να αφορά το να μη χρειάζεται να χάνουμε τον εαυτό μας για να πετύχουμε. Να μπορούμε να εξελισσόμαστε χωρίς να εξαντλούμαστε. Να συνεισφέρουμε χωρίς να θυσιάζουμε όσα έχουν αξία για εμάς. Να χτίζουμε μια επαγγελματική ζωή που δεν στηρίζεται μόνο στην επίδοση, αλλά και στο νόημα. Γιατί στο τέλος, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν αναζητούν απλώς μια καλή δουλειά. Αναζητούν μια ζωή που να αισθάνονται ότι τους εκφράζει. Και το νόημα είναι συχνά η πυξίδα που τους βοηθά να τη δημιουργήσουν.