Ο ρόλος που σε βοήθησε να πετύχεις ίσως δεν είναι ο ίδιος που θα σε βοηθήσει να νιώσεις πλήρης

Τι συμβαίνει όταν οι ρόλοι που έχτισαν την επαγγελματική μας ταυτότητα αρχίζουν να περιορίζουν τις επιλογές μας; Και πώς μπορεί το coaching να μας βοηθήσει να αναγνωρίσουμε τι εξακολουθεί να μας εκφράζει;

Στις συνεδρίες coaching υπάρχει συχνά μια στιγμή που μοιάζει σχεδόν ίδια.

Η συζήτηση μπορεί να ξεκινήσει από ένα απολύτως πρακτικό θέμα: μια δύσκολη επαγγελματική απόφαση, ένα δίλημμα καριέρας, ένα όριο που δεν μπαίνει ή μια κούραση που επιμένει. Και κάπου μέσα στη συζήτηση αρχίζει να εμφανίζεται κάτι βαθύτερο. Όχι απαραίτητα ένα πρόβλημα. Ένας ρόλος. Ένας άνθρωπος που «τα καταφέρνει». Υπεύθυνος. Αξιόπιστος. Που δεν απογοητεύει κανέναν. Ένας επαγγελματίας που έχει πάντα μια απάντηση.

Οι ρόλοι που χτίζουν την επαγγελματική μας ταυτότητα

Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτοί οι ρόλοι δεν είναι λάθος. Αντίθετα, πολύ συχνά έχουν συμβάλει ουσιαστικά στην προσωπική και επαγγελματική μας εξέλιξη. Μας βοήθησαν να αναλάβουμε ευθύνες, να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη των άλλων και να δημιουργήσουμε μια καριέρα. Έγιναν κομμάτι του τρόπου με τον οποίο μάθαμε να κινούμαστε στον επαγγελματικό μας χώρο — και συχνά κομμάτι της εικόνας που έχουμε για τον εαυτό μας.

Η δυσκολία αρχίζει όταν ο ρόλος παύει να είναι επιλογή. Όταν δεν είμαι απλώς υπεύθυν@, αλλά νιώθω ότι πρέπει πάντα να είμαι @ υπεύθυν@. Όταν δεν ζητάω βοήθεια γιατί «εγώ είμαι @ δυνατ@». Όταν δυσκολεύομαι να αλλάξω δουλειά γιατί «οι άλλοι με χρειάζονται». Όταν λέω σχεδόν πάντα «ναι», γιατί κάπου στην πορεία έχω συνδέσει την αξιοπιστία μου με τη διαρκή διαθεσιμότητα. Και τότε μπορεί να συμβαίνει κάτι παράδοξο: να συνεχίζω να πετυχαίνω, αλλά να έχω σταματήσει να αναρωτιέμαι τι θέλω πραγματικά εγώ.

Όταν η επιτυχία δεν φέρνει πλέον την ίδια ικανοποίηση

Σε εκείνο το σημείο, ίσως το ερώτημα να μην είναι πώς θα αποκτήσω περισσότερη αυτοπεποίθηση ή πώς θα γίνω ακόμη καλύτερ@ σε αυτό που ήδη κάνω. Ίσως η ερώτηση να είναι διαφορετική:

Ποι@ θα ήμουν αν δεν χρειαζόταν να είμαι συνεχώς αυτ@ που τα καταφέρνει;

Δεν είναι εύκολη ερώτηση.

Γιατί όταν ένας ρόλος έχει συνδεθεί για χρόνια με την αξία, την αναγνώριση ή την επαγγελματική μας επιτυχία, η ιδέα ότι μπορούμε να κινηθούμε διαφορετικά δημιουργεί αβεβαιότητα. Αν δεν είμαι πάντα @ δυνατ@, τι σημαίνει αυτό για μένα; Αν πω «δεν μπορώ», θα συνεχίσουν να με θεωρούν αξιόπιστ@; Αν αλλάξω γνώμη, αν βάλω ένα όριο, αν θελήσω κάτι διαφορετικό από αυτό που ήθελα πριν από δέκα χρόνια, παραμένω ο ίδιος άνθρωπος;

Η εξέλιξη δεν σημαίνει ότι πρέπει να γίνεις κάποιος άλλος

Μέσα από το coaching βλέπω συχνά ότι η εξέλιξη δεν έρχεται όταν εγκαταλείπουμε τις Δυνάμεις μας. Έρχεται όταν σταματάμε να περιοριζόμαστε σε μία μόνο εκδοχή του εαυτού μας.

Ο υπεύθυνος άνθρωπος μπορεί και να ξεκουράζεται. Ο δυνατός μπορεί και να ζητά βοήθεια. Ο αξιόπιστος μπορεί και να αλλάζει γνώμη. Ο επαγγελματίας που αγαπά τη δουλειά του μπορεί ταυτόχρονα να θέλει περισσότερο χώρο για τη ζωή του.

Τίποτα από αυτά δεν ακυρώνει όσα είμαστε ή όσα έχουμε καταφέρει. Απλώς διευρύνει τις επιλογές μας.

Πώς μπορεί να βοηθήσει το coaching;

Το coaching, τουλάχιστον όπως το αντιλαμβάνομαι εγώ, δεν έχει στόχο να αλλάξει αυτό που είσαι.

Μπορεί όμως να δημιουργήσει τον χώρο για να παρατηρήσεις με μεγαλύτερη καθαρότητα ποιοι ρόλοι επηρεάζουν σήμερα τις επιλογές σου.

• Ποιοι εξακολουθούν να σε εκφράζουν.

• Ποιοι σε βοηθούν να κινηθείς προς τη ζωή και την επαγγελματική πορεία που θέλεις.

• Και ποιοι ίσως συνεχίζουν να καθορίζουν τις αποφάσεις σου περισσότερο από όσο θα επέλεγες συνειδητά σήμερα.

Γιατί η εξέλιξη δεν απαιτεί να γίνεις κάποιος άλλος. Ίσως απαιτεί να αποκτήσεις μεγαλύτερη ελευθερία στο ποια πλευρά του εαυτού σου επιλέγεις να φέρεις μπροστά. Και τότε η ερώτηση δεν είναι απαραίτητα:

«Πώς θα γίνω καλύτερη;» Αλλά: «Ποιος ρόλος καθορίζει ακόμη τις επιλογές μου, ενώ ίσως έχει ήδη ολοκληρώσει τον σκοπό του;»