Η «Αόρατη Φάση» των Επαγγελματικών Μεταβάσεων

Όταν μιλάμε για επαγγελματικές μεταβάσεις, συνήθως εστιάζουμε στα ορατά ορόσημα: την απόφαση να αλλάξουμε κατεύθυνση, τον νέο ρόλο, τους πρώτους πελάτες, το νέο ξεκίνημα.

Όμως αυτά τα ορόσημα σπάνια λένε ολόκληρη την ιστορία.

Τον τελευταίο χρόνο χτίζω την επαγγελματική μου δραστηριότητα ως coach παράλληλα με την εργασία μου στον χώρο του πολιτισμού. Κοιτάζοντας πίσω, υπάρχουν απτά σημάδια προόδου: πελάτες που με εμπιστεύτηκαν, εργαστήρια που υλοποιήθηκαν, συνεργασίες με εταιρείες και η σταδιακή δυναμική που δημιουργείται μέσα από τη συνεπή προσπάθεια.

Αυτό που δεν αποτυπώνεται σε αυτά τα επιτεύγματα είναι αυτό που έχω αρχίσει να αποκαλώ «Αόρατη Φάση»: η περίοδος κατά την οποία η παλιά επαγγελματική ταυτότητα δεν σε εκφράζει πλέον πλήρως, ενώ η νέα δεν έχει ακόμη διαμορφωθεί ξεκάθαρα.

Είναι ένα μάλλον άβολο σημείο να βρίσκεται κανείς. Δεν είσαι πια αυτός που ήσουν, αλλά δεν μπορείς ακόμη να διεκδικήσεις πλήρως αυτό που γίνεσαι. Η μετάβαση συμβαίνει, αλλά το μεγαλύτερο μέρος της εξελίσσεται κάτω από την επιφάνεια. Αρκετές επαγγελματικές μεταβάσεις δυσκολεύουν ακριβώς σε αυτό το σημείο. Όχι επειδή λείπουν οι ικανότητες ή η αφοσίωση, αλλά επειδή αυτή η φάση απαιτεί ποιότητες που δεν έχουμε συνηθίσει να καλλιεργούμε.

Η Απώλεια της Εξωτερικής Επιβεβαίωσης

Ένα από τα πρώτα πράγματα που συνειδητοποίησα είναι πόσο μεγάλο μέρος της επαγγελματικής μας αυτοπεποίθησης στηρίζεται σε εξωτερικά σημεία αναφοράς: τίτλους, αρμοδιότητες, εξειδίκευση και αναγνώριση.

Κατά τη διάρκεια μιας μετάβασης, πολλοί από αυτούς τους δείκτες εξαφανίζονται. Μπορεί να εργάζεσαι σκληρά, να μαθαίνεις, να πειραματίζεσαι και να χτίζεις κάτι ουσιαστικό, χωρίς όμως να λαμβάνεις την επιβεβαίωση που κάποτε ερχόταν σχεδόν αυτονόητα. Και αυτό μπορεί να αποδειχθεί πιο αποσταθεροποιητικό απ' όσο περιμένουμε.

Η Ανάγκη μας για Σαφήνεια

Συχνά λέμε ότι εκτιμούμε την ανάπτυξη και την εξέλιξη. Στην πράξη, όμως, αυτό που επιβραβεύουμε περισσότερο — στους άλλους αλλά και στον εαυτό μας — είναι η σαφήνεια.

Θέλουμε να γνωρίζουμε πού πηγαίνουμε και να μπορούμε να το εξηγήσουμε με ευκολία.

Οι ουσιαστικές μεταβάσεις, όμως, σπάνια ξεκινούν με σαφείς απαντήσεις. Διαμορφώνονται μέσα από δοκιμές, αναθεωρήσεις, ανακαλύψεις και μικρές προσαρμογές στην πορεία. Η πρόκληση είναι να αντισταθούμε στην ανάγκη να επισπεύσουμε τη διαδικασία μόνο και μόνο για να ξαναβρούμε την αίσθηση της βεβαιότητας.

Χώρος για το Γίγνεσθαι

Ένα από τα πιο ουσιαστικά κομμάτια της δικής μου μετάβασης ήταν ο ρόλος μου ως συντονίστρια στον κύκλο Lean In Women in Transitions.

Αυτό που κάνει αυτή την εμπειρία τόσο πολύτιμη δεν είναι απλώς η υποστήριξη που προσφέρει το δίκτυο και η ομάδα. Είναι ότι δημιουργεί έναν χώρο όπου το να βρίσκεσαι «ανάμεσα» δεν χρειάζεται να δικαιολογηθεί ή να επιταχυνθεί. Έναν χώρο όπου μπορείς να εξερευνήσεις τι έρχεται στη συνέχεια χωρίς την πίεση να παρουσιάσεις μια ολοκληρωμένη και απόλυτα ξεκάθαρη ιστορία. Αυτές οι συζητήσεις μου υπενθύμισαν ότι η αβεβαιότητα δεν είναι απαραίτητα ένδειξη ότι κάτι δεν πηγαίνει καλά. Πολύ συχνά είναι ένδειξη ότι κάτι νέο παίρνει μορφή.

Ας Δημιουργήσουμε Χώρο για την «Αόρατη Φάση»

Ίσως, αν θέλουμε πιο συνειδητές και ουσιαστικές επαγγελματικές διαδρομές, χρειάζεται να δημιουργήσουμε περισσότερο χώρο για αυτή τη φάση. Δεν είναι ένα εμπόδιο που πρέπει να ξεπεραστεί γρήγορα, αλλά ένα αναπόσπαστο μέρος της διαδικασίας.

Γιατί η πραγματική μετάβαση δεν συμβαίνει όταν εμφανιστεί ο νέος τίτλος. Συμβαίνει πολύ νωρίτερα.

Όταν είμαστε πρόθυμοι να παραμείνουμε για λίγο μέσα σε αυτό που δεν έχει ακόμη ξεκαθαρίσει. Να εμπιστευτούμε τη διαδικασία πριν εμφανιστούν οι αποδείξεις. Και να συνεχίσουμε να προχωράμε, ακόμη κι όταν η επόμενη ταυτότητα δεν έχει διαμορφωθεί πλήρως.

Η «Αόρατη Φάση» μπορεί να μη μοιάζει με πρόοδο στα μάτια των άλλων. Πολύ συχνά, όμως, εκεί συντελείται η πιο σημαντική μεταμόρφωση.