Η Ήσυχη Δύναμη μιας Διαφορετικής Οπτικής

Χθες μπήκα σε ένα δωμάτιο με καθρέφτες.

Ξαφνικά, ο ίδιος άνθρωπος υπήρχε παντού. Μπροστά μου, στο πλάι, από πίσω, σε διαφορετικές γωνίες.

Και σκέφτηκα πόσο συχνά συμβαίνει κάτι αντίστοιχο στη ζωή μας.

Κοιτάμε μια κατάσταση από μία συγκεκριμένη θέση και σταδιακά πιστεύουμε ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος να τη δούμε.

Μια δύσκολη απόφαση γίνεται αδιέξοδο.Μια αποτυχία γίνεται απόδειξη ότι δεν τα καταφέραμε.Μια αλλαγή γίνεται απώλεια.

Τι γίνεται όμως αν μετακινηθούμε λίγο;

Όχι απαραίτητα για να αλλάξουμε την πραγματικότητα, αλλά για να τη δούμε από μια άλλη γωνία.

Αυτό είναι ένα από τα πράγματα που αγαπώ στο coaching. Δεν χρειάζεται πάντα να βρούμε αμέσως τη λύση. Μερικές φορές χρειάζεται πρώτα να δημιουργήσουμε τον χώρο για να δούμε τι άλλο μπορεί να υπάρχει.

Μια άλλη ερμηνεία.Μια διαφορετική δυνατότητα.Μια ερώτηση που δεν είχαμε κάνει.

Και υπάρχει κάτι ακόμη που μου θύμισε αυτή η εμπειρία.

Δεν προσπαθούσα να δω διαφορετικά. Έπαιζα.

Μετακινούμουν, παρατηρούσα, δοκίμαζα.

Κι αυτό με έκανε να σκεφτώ πόσο συχνά συνδέουμε την προσωπική ανάπτυξη με τη σκληρή δουλειά: προσπάθεια, πειθαρχία, στόχους, υπέρβαση.

Όλα αυτά έχουν τη θέση τους.

Αλλά ίσως η εξέλιξη χρειάζεται και κάτι ακόμη:

περιέργεια, χαρά, δημιουργικότητα και παιχνίδι.

Ίσως δεν χρειάζεται πάντα να προσπαθήσουμε περισσότερο.

Ίσως κάποιες φορές χρειάζεται απλώς να κοιτάξουμε ξανά.

Από μια άλλη γωνία.

Και να δούμε τι εμφανίζεται από εκεί.