Η Ήσυχη Δύναμη των Γενναίων Αποφάσεων

Δεν μοιάζουν όλες οι γενναίες αποφάσεις γενναίες όταν τις βλέπουμε από έξω.

Μερικές φορές μοιάζουν με δισταγμό, με καθυστέρηση. Με το να δίνεις περισσότερο χρόνο σε ένα δύσκολο ερώτημα αντί να βιαστείς να βρεις ανακούφιση σε μια γρήγορη απάντηση. Με το να παραδέχεσαι ότι ενώ κάτι βγάζει απόλυτο νόημα στα χαρτιά — δε σου ταιριάζει.

Εκεί βρίσκονται πολλές από τις σημαντικές αποφάσεις της ζωής μας: κάπου ανάμεσα στη λογική και το ένστικτο, ανάμεσα σε αυτό που φαίνεται λογικό και σε αυτό που νιώθουμε αληθινό.

Συχνά μαθαίνουμε να επιλέγουμε το ένα εις βάρος του άλλου. Να είμαστε λογικοί. Ή να ακολουθούμε το ένστικτό μας.

Οι πιο ουσιαστικές αποφάσεις, όμως, σπάνια προκύπτουν από κάποιο από τα δύο άκρα. Προκύπτουν όταν καταφέρουμε να ακούσουμε και τα δύο.

Τι προσπαθεί να προστατεύσει ο φόβος μου;

Και τι μου ζητά να τιμήσω η διαύγειά μου;

Το να κατανοήσουμε τις αξίες μας, τα όριά μας, τις φιλοδοξίες μας είναι ένα σημαντικό πρώτο βήμα. Όμως η αυτογνωσία από μόνη της δεν αρκεί. Η πραγματική αλλαγή συμβαίνει όταν οι αποφάσεις μας αρχίζουν να αντανακλούν αυτή τη γνώση. Όταν ένα όριο που συζητάμε εδώ και καιρό τελικά μπαίνει. Όταν μια συζήτηση που αναβάλλαμε επιτέλους γίνεται. Όταν λέμε ναι — ή όχι — για τους σωστούς λόγους. Όχι επειδή η επιλογή είναι ασφαλής. Όχι επειδή είναι επείγουσα. Αλλά επειδή είναι ευθυγραμμισμένη με αυτό που έχει σημασία για εμάς.

Ένα πράγμα που έχω παρατηρήσει, τόσο στη δική μου ζωή όσο και μέσα από τις coaching συζητήσεις, είναι ότι οι άνθρωποι σπάνια μετανιώνουν για αποφάσεις που πήραν με καθαρότητα, ακόμη κι όταν το αποτέλεσμα δεν ήταν ακριβώς αυτό που περίμεναν. Αντίθετα, οι αποφάσεις που τείνουμε να αμφισβητούμε αργότερα είναι συνήθως εκείνες που πάρθηκαν υπό πίεση, από φόβο ή από την ανάγκη να ανακουφιστούμε άμεσα από μια δύσκολη κατάσταση.

Αν λοιπόν πρόσφατα έχεις αποκτήσει μεγαλύτερη σαφήνεια γύρω από κάτι σημαντικό, ίσως η ερώτηση να μην είναι: «Τι πρέπει να κάνω;» Ίσως να είναι: «Πώς θα έμοιαζε μια απόφαση που αντανακλά πραγματικά αυτή τη σαφήνεια;» Είναι μια πιο δύσκολη ερώτηση. Και συνήθως η πιο χρήσιμη.

Ίσως τελικά αυτό να είναι και ένα μεγάλο μέρος της δουλειάς που κάνουμε στο coaching: όχι να βρούμε τις απαντήσεις, αλλά να εμπιστευτούμε περισσότερο εκείνες που ήδη γνωρίζουμε.